Aachen

Print

DSCN3129.JPG

Jaarlijks gaan we minstens één keer naar Aachen met de Thalys vanuit Liège. Wij gaan dan op koopjesjacht en vooral schoenen staan op het boodschappenlijstje, want we hebben nogal grote voeten. Deze residentie van Karel de Grote blijkt de geschiedenis eer aan te doen, want de moeder van Karel heette niet voor niets Bertrada met de grote voet. En inderdaad als vrouw kan je hier tot schoenmaat 45-46 vinden, onbestaande in België. embarassed

Aachen is natuurlijk ook gekend als kuuroord, de Elisenbrunnen verwijzen hier nog naar. Verder is er een mooie treinshop Hünerbein, voor miniatuurtreinen uiteraard, waaraan mijn man zijn hart verloren heeft. Maar we doen dit vooral voor de gezelligheid, want onze twee dochters zijn meegekomen. ’s Middags eten we in de Gouden Eenhoorn, ons lievelingsrestauant.

Vooraf had ik op het internet eveneens wat opgezocht en een Lourdesgrotje ontdekt op 2,5 km. van het Haubtbahnhof. Dus hebben we een taxi genomen om ons te brengen naar Burtscheid in het Römerhof. Zoals gewoonlijk weet de chauffeur niet waarover het gaat, maar deze is wel zeer gemotiveerd. Eenmaal daar springt hij uit de wagen en begint samen met ons mee te zoeken. Dit is niet zo moeilijk, want het artikel waarop ik mij baseerde is duidelijk. Het staat te pronken in het tuintje waarop het kleine wegje doodloopt. Er staat inderdaad een plaatje bij met een tekst in het Nederlands en in het Frans: ‘Deze kapel werd in het Mariajaar (1987-1988) ingewijd door hoofdaalm(oezenier) G. Herregodts op 7/9/87 Parochieraad Aachen’. Het zou opgericht zijn door Belgische soldaten in Duitsland en toen deze zich terugtrokken in 1995 dreigde het grotje niet meer onderhouden te worden. Gelukkig bekommert iemand uit de buurt zich erom en dus straalt Maria nog steeds in haar blauwstenen rots. Boven haar hoofd staat de tekst: “Ave Maria, spes nostra” (gegroet Maria, onze hoop). Het beeld is wel geen Maria van Lourdes, haar kleed is roze omgeven door een blauwe mantel. Maar in mijn ogen gaat het om hetzelfde. Een Bernadettebeeldje staat er evenmin. In plaats daarvan staan er vier potten Erica, winterheide en een bosje Helleborus, witte kerstroosjes. Het Lourdesgrotje is binnenin mooi wit geschilderd en vóór Maria is er een hekje met hangslot aangebracht om alle vandalisme te voorkomen. Er staat ook een bank, die uitnodigt tot verpozing en meditatie. Toch denk ik dat dit grotje niet meer veelvuldig wordt bezocht de laatste tijd.

‘Is dit iets van de kerk ?’ vraagt de vermoedelijk moslimchauffeur. Ik leg hem uit dat Maria een historische figuur is, de moeder van Jezus (de Moslims erkennen deze ook) en dat de kerk haar inderdaad heeft gerecupereerd. Voor mij is Maria in de eerste plaats een voorbeeldfiguur, de biologische moeder van Jezus, die net als haar zoon in vreugde en verdriet ons heeft voorgeleefd hoe we ook met de dingen die ons overkomen kunnen omgaan met hart en ziel. Hun waarden zijn duidelijk en hun vertrouwen in het goede groots. Haar krachtige ziel is net als die van haar zoon nog steeds een lichtend voorbeeld voor ons allen. Het verbaast me niet dat sommige mensen ervan overtuigd zijn nog met haar te kunnen communiceren en haar zelfs in levende lijve zien. Het feit dat de Lourdesverschijningen zo vele mensen creatief blijven inspireren vervult mij met hoop.

We winkelen nadien in de Elisegalerie, in de Adalbertstraße en op de  Willy Brandt Platz. We kijken onze ogen uit in de Galeria Kaufhof. Uiteraard nemen we lekkere koffiekoeken en cadeutjes mee voor de thuisblijvers en voor onszelf. ’s Avonds keren we terug met de ICE (Intercity Express).

De commentaren zijn gesloten.