Visite

Print

grafplaat-9x14-te-banneux-heb-ik-voor-u-gebeden.jpg

Liefst van al breng ik mijn ouders regelmatig een bezoekje, zij het kort. Zij rusten namelijk op het kerkhof. Vandaag heb ik een bijzonder nieuws te melden: ons eerste kleinkind is op komst! Voor mijn ouders zal dit hun zesde achterkleinkind zijn.

Het valt mij telkens op wat een oase van rust er daar te vinden is, op welk uur van dag of avond ook. Alleen op een dag zoals vandaag, Allerheiligen, is er een grotere drukte op het kerkhof en wordt dit omgetoverd tot een bloemenpracht. Ik kijk graag naar de bloemen en de bloemstukjes, die mensen heel zorgvuldig gemaakt hebben voor hun geliefden.

Na een kort gesprek met mijn ouders ga ik nog naar een aantal andere graven, van mensen die ik goed gekend heb maar jarenlang verwaarloosd heb door allerhande drukke bezigheden. Zo is er Jefke, ik denk nog veel aan hem al is hij reeds meer dan 30 jaar dood. Er heeft een vogel over zijn graf en dat van zijn vrouw gelopen. De pootjes tekenen een diagonaal dwars over de begraafplaats heen. Blijkbaar zijn er nog geïnteresseerden in deze plek, mijmer ik maar wat. 

Op een ander graf staan er verse bloemen in een fris mandje. Deze man wordt duidelijk gemist; een marmeren plaat bevat de volgende tekst: “uw handen hebben voor ons gewerkt, uw hart heeft voor ons geklopt, uw ogen hebben ons voor het laatst gezocht”. Ik vind het erg toepasselijk en leef mee met dit getroffen gezin, waarvan ik de paden meer dan eens heb gekruist.

Dan wordt mijn aandacht getrokken door een klein flikkerlampje: ook deze persoon heb ik erg goed gekend. Hij woonde vlakbij mijn ouderlijke huis. “ Je was zo goed, wie je gekend heeft vergeet je niet” luidt de tekst. Zo had ik hem eerlijk gezegd nog niet bezien, maar ik geloof elk woord ervan.

Wat verderop staat te lezen “eens was je de zon in huis, nu ben je de zon in ons hart” of “uw afwezigheid doet ons begrijpen hoe dierbaar uw aanwezigheid was”. De mensen waarover het gaat defileren met hun lief en hun leed echt voor mijn ogen.

De vrouw die mijn trouwjurk naaide en haar man lachen mij breed toe vanop hun grafsteen. Ik bedenk dat ongeveer 25% van de genodigden op ons trouwfeest inmiddels al heen zijn gegaan “De zon die jij bracht in ons bestaan zullen we nooit vergeten, voor elk moment waarop gij ons blij gemaakt hebt zeggen we u dank”.

Het doet mij zo goed om deze mooie teksten te lezen. Ik voelde mij wat droevig, mijn werkweek kende een aantal ontgoochelingen, maar nu gaat het weer beter. Een kerkhof is een bron van bezinning en troost. De wereld is toch nog zo slecht niet, denk ik dan. Als je ziet hoeveel zorg gewone mensen besteden aan de graven van hun dierbaren, dan weet je dat er ondanks alles toch nog heel veel (verborgen) liefde en verbondenheid blijft in deze kil ogende maatschappij.

De vele graven brengen me ook met mijn beide voeten op de grond. Verschillende van mijn leeftijdgenoten zijn intussen al overleden, door een ongeval – ziekte of zelfmoord. Huiveringwekkend, want ik zie ze nog levendig voor mij staan! Dan bedenk ik hoeveel geluk ik toch wel heb dat ik hier nog gezond en wel mag rondlopen.

Maria van Lourdes is veelvuldig aanwezig op het kerkhof. Op vele graven zie ik een afbeelding staan van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes (of ook van Banneux) met de tekst: ‘te Lourdes heb ik voor jou gebeden’. En ja, daar dient een bedevaartsoord ook voor! We kunnen waar dan ook aan onze overledenen denken.

Toch blijft het kerkhof een bijzondere plaats, want daar is hun nabijheid nog tastbaarder. Tot spoedig!

Commentaren

  • Proficiat met jullie eerste kleinkind.

    Gr.

  • Dank :-)

De commentaren zijn gesloten.