Onverwachts

Print

wonder.jpg

Een studiedag te Wijgmaal, ingericht door Vrouwen met Vaart & Fara, met als thema ‘ruimte voor het onverwachte’ heeft voor mij heel wat stof tot bezinning opgeleverd. Het ging onder andere over twee types van mensen (uitersten): de controlefreaks (die alles precies voorbereiden) en de losbollen (die alles nemen hoe het komt). Uiteraard is een evenwicht tussen beide houdingen eigenlijk meer aangewezen in het leven. Hoe we de situatie precies aanpakken hangt niet alléén af van onze persoonlijkheid, maar ook van het moment zelf en van onze gemoedstoestand. En natuurlijk is mind-fullness hier ter sprake gekomen. De vertrouwende en accepterende levenshouding waarbij wij volle, open en niet-veroordelende aandacht geven aan het moment zelf (in het hier en nu) door regelmatige pauzes in te lassen en gevoelens/gedachten/sensaties tijdig los te laten. Wacht-tijd is de ware tijd, zo be-leven we de gebeurtenissen in ons leven daadwerkelijk. Op die manier kan het leven ons blijven ver-wonder-en.

‘Wonder’ vind ik zo een prachtig woord en ik geloof er echt in. Hoe vaak voltrekt zich een wonder in ons leven! Het feit dat ik terug in contact ben gekomen met het buurmeisje uit mijn jeugd, dat ik in decennia niet meer gezien of gehoord had is er zo een. Dat onze kinderen het goed maken in het leven is er een ander. Dat we op het werk ondanks alles mooie dingen kunnen realiseren is er nog een. Dat we elke ochtend opnieuw gezond weer wakker mogen worden… En ga zo maar door! Slechts door hierbij stil te staan ont-dekken we deze parels en kunnen we ze ons dagelijks her-inner-en. De taal heeft ons hiervoor zulke mooie woorden ter beschikking gesteld.

Kinderen zijn hier volledig toe in staat, voor volwassenen is dat wat moeilijker. Wij hebben in ons leven een en ander ver-leerd! Maar er is wel degelijk een weg terug ! innocent Zou het daarom zijn dat verschijningen eerder aan kinderen overkomen? Denken we naar aan Lourdes, Fatima, Beauraing, Banneux ….Maria sprak de kinderen aan en zij waren daar ontvankelijk voor. Zij verwonderden zich, stonden stil bij wat hen overkwam en gaven hieraan hun respons. Wat zo van-zelf-sprekend was voor de kinderen, was even on-be-grijpelijk voor de volwassenen. De verhalen van de kinderen werden onthaald met on-geloof. Maar de kinderen twijfelden niet gingen terug om de mooie er-varing nogmaals te beleven. Daar was zeker moed voor nodig en veel vertrouwen, want de volwassenen ont-moed-igden hen met hun agsten, hun afkeuring en zelfs bedreigingen. De kinderen hebben echter doorgezet en hieruit zijn stuk voor stuk uiteindelijk bedevaartsoorden ontstaan.

Deze Mariaoorden en de eraan verbonden herinneringen hebben op hun beurt andere mensen, die hiervoor openstonden, geïnspireerd. Vooral voor Lourdes is dit het geval. Op talrijke plaatsen overal ter wereld werden en worden Lourdesgrotten gebouwd om deze verschijningen van Maria te gedenken. Op die manier hebben de volwassenen van de kinderen geleerd! Of zoals Kahlil Gibran stelt in zijn gedicht  ‘Je kinderen zijn je kinderen niet’:

“Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.

Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen,

dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken.”

Dit is een mooie gedachte! Jezus liet ook al optekenen: “Wie het koninkrijk van God niet aanneemt als een kind, komt er beslist niet in”.

Tja, wellicht dienen we méér het kind in ons te laten heropleven! smile

De commentaren zijn gesloten.