Vilnius

Print

DSCN2925.JPG

Enige weken geleden ben ik voor mijn werk naar Litouwen geweest, meer bepaald naar een Europese Conferentie over welzijn op het werk. Ik zag eerst wel wat op tegen deze lange verplaatsing en de afwezigheid van thuis, maar dit bezoek heeft me toch energie gegeven.

Vooreerst heb ik natuurlijk geprobeerd om België op de kaart te brengen door te spreken over concrete acties die mijn werkgever neemt. Zo hebben we binnen de federale overheid samen een bevraging ontwikkeld om bij de werknemers psychosociale risico’s op te sporen, bieden we mindfulness & yoga aan op het werk en zijn er trajecten voorhanden om leidinggevenden te ondersteunen in hun mensgericht leiderschap. Op zo’n momenten moet ik dan toch vaststellen dat we als overheid een en ander ondernemen voor het welzijn van onze mede-ambtenaren, dat stemt me gelukkig en tevreden.

Naast de interessante conferentie heb ik ook een prachtige hoofdstad Vilnius leren kennen. Vilnius heeft op de linkeroever van de Neris een grote historische binnenstad met een wirwar van kleine straatjes en meer dan veertig kerken. Dit 360 ha grote gebied staat sinds 1994 op de Werelderfgoedlijst van de Unesco met barok als overheersende bouwstijl.

Op een imposante heuvel bevindt zich de Gediminastoren uit de 14de eeuw, het symbool van de stad en het enige restant van de burcht van grootvorst Gediminas. Deze verzette zich sterk (blijkbaar tevergeefs) tegen de pogingen van de Katholieke Kerk om zijn land zich tot het christendom te laten bekeren. De toren kan bezocht worden per kabelbaan en vanuit de hoogte heb je dan een magnifiek zicht op de hoofdstad.

De vele kerken in het oude centrum zijn ongelooflijk prachtig, de ene is al mooier gerestaureerd dan de andere. De sporen van het communistische verleden (Vilnius is sedert 1990 onafhankelijk) zijn nog zichtbaar, maar de Unesco heeft een budget ter beschikking gesteld om de stad uit haar as te laten verrijzen.

Ik heb mijn best gedaan om waar ik ook maar kon eens binnen te lopen, tussen de vergaderingen door. Natuurlijk kwam Maria op mijn pad. Vilnius is vooral gekend voor haar “Mary” in de Dawn-stadspoort, de poort van het morgenrood (of de dageraad). Via een steile trap (Porta misericordiae) vanuit het Karmelietenklooster, kan de prachtige kapel bezichtigd worden. In de kerk die daarop aansluit ter ere van de Heilige Theresia, staat een mooi beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes, geplaatst onder een icoon. Ik had dit een gids gezien en besloot haar te zoeken! Ook in de winkel in de kelders van hetzelfde Karmelietenklooster, vond ik een beeldje van OLV van Lourdes en een kalender voor 2017 ter ere van de verschillende verschijningen.

Vilnius is tevens gekend voor zijn juwelen in Ambersteen. In de winkelstraat Aušros Vartai is er het ene winkeltje naast het andere met prachtige colliers, armbanden, oorringen, broches of ringen in amber. In feite kan je het je niet permitteren om zonder zo’n cadeautje terug huiswaarts te keren! smile In Vilnius is er een gerenommeerde universiteit, de oudste uit Oost-Europa.

Met de bus bezocht ik tot slot ook Užupis, de eerste stadsuitbreiding buiten de stadsmuren aan de overkant van de rivier de Vilnia, het is tevens een kunstenaarswijk (het Litouwse Montmartre). De bewoners hebben een zo goed als onafhankelijk statuut met de naam Republiek Užupis. Zij hebben een eigen vlag, president, grondwet en zelfs een leger van twaalf man. Ze vieren hun half-serieuze onafhankelijkheid jaarlijks op Užupisdag (op 1 april).

Ondanks de stress die zo’n professionele uitstap voor mij betekent, heb ik toch genoten van deze mooie belevenis. Toen het vliegtuig van Brussels Airlines, blijkbaar bestuurd door een vrouwelijke pilote, weer opsteeg boven Vilnius zag ik alle plekjes waar ik geweest was nog een keertje vanuit de lucht als in een droom. Ik wist niet dat er in Oost-Europa nog zoveel Mariaverering aanwezig was. Het was een aangename kennismaking.

De commentaren zijn gesloten.