Droef

Print

zelfdoding, taboe, verantwoordelijkheid, incapaciteit, v ragen, pijn, signalen, etiket, trappers, richtingaanwijzer, conflict, rust, vriend

Zelfdoding is absoluut een taboe in onze samenleving. Niemand wilt uiteraard hiervoor verantwoordelijk gesteld worden en veelal wordt verwezen naar het slachtoffer en diens incapaciteit om met het leven om te gaan. De familie, de vriendenkring, de werkgever, de medische entourage…allen kijken naar mekaar en gewoonlijk stopt hier de analyse. Wat niet weet, blijkbaar niet deert.

Toch merk ik dat het niet zo simpel is en dat vele mensen zich, zij het aarzelend, vragen stellen. Het blijft moeilijk om te geloven dat iemand die je nochtans goed meent te kennen langzaam tot dit besluit evolueert en ten slotte ook nog de daad bij de gedachte voegt. Tijdens mijn loopbaan heb ik minstens een zestal collega’s en nog meer mensen uit mijn kenniskring uit het leven weten te stappen. Het doet me eerlijk gezegd pijn dat mensen dermate ongelukkig blijken te zijn te midden van anderen, zodat ze niet meer verder wensen te leven en evenmin hulp van anderen willen vragen of ontvangen. We zijn als medemens dan toch tekortgeschoten.

Waar zouden we méér kunnen doen voor iemand in nood ? Welke signalen zijn alarmerend en tot hoever kunnen we gaan om troost te bieden ? Het is een zeer delicate oefening, want natuurlijk heeft elkeen ook recht op zijn of haar privacy. Mensen krijgen al te snel etiketten opgekleefd als: lui,  profiteur, moeilijk karakter, zaag, zwartkijker, drinker, cynicus… Voor de betrokkenen kan dat ondraaglijk worden! Maar is dit alles niet onder meer een signaal dat het leven voor deze persoon nog moeilijk draaglijk is ? Wie de trappers verliest toont een gedrag dat vreemd is voor wie nog wel greep heeft of meent te hebben op zijn leven. Misschien is precies dit een richtingaanwijzer ?

Ook aan een Lourdesgrot ben ik zo’n tragedie tegengekomen. Een opa zond mij een mail dat aan de Lourdesgrot te Westouter een tegeltje werd geplaatst door jeugdbeweging KSA-vrienden voor zijn kleinzoon, die koos voor zelfdoding. Dit verraste mij, ik ken de grot al sedert mijn jeugd. Deze geschiedenis was me evenwel vreemd. Opa en oma wilden er dan naartoe gaan. Ik heb hen verteld wat ik over de Lourdesgrot weet.

Op 28 september 1873 trok Eerwaarde Heer Nollet als pelgrim naar Lourdes. In die tijd was naar Lourdes reizen iets buitengewoons en heel de streek was er mee bezig. Hij kwam naar huis met een nieuw, godvruchtig en buitengewoon idee. Hij zou op de Rodeberg in plaats van een kapelletje, een Lourdesgrot doen bouwen. Dit zou veel geld kosten: de stenen bijhalen, grond kopen, een woonst vinden voor de bewaakster, daglonen, enz... Rijk was de pastoor niet, maar hij betrouwde op God en Maria, op zijn parochianen en kennissen. De werken duurden 2 jaren. De grot werd gebouwd in keistenen ( poudingues ) die de pastoor kocht op de Catsberg. De bouwaannemers waren Jantje, Louis en Theofiel Scheerkouse. Ze woonden op de Catsberg. Jantje was een allerfijnste metser die voortdurend werk kreeg van de pat tvers op de Catsberg. Met de toelating van Vader Abt mocht hij ook aan de Lourdesgrot komen werken. Jantje was echter verslaafd aan de drank en om die reden werd hij dikwijls door de pastoor, die hem nochtans graag zag, berispt. Maar als hij aan het werk was wroette hij als een leeuw. Bij het maken van het gewelf ontstond er opnieuw een twist tussen baas en aannemer. De grot was vol zand en aarde gestampt, daarop bouwde Jantje. De pastoor beweerde dat, later bij het weghalen van de aarde, alles zou invallen. Jantje was zeker van het tegendeel, verweet de pastoor zelfs voor dwaas en beval hem de bouwers met rust te laten. Hij voltrok zijn werk op meesterlijke wijze. Later werd er dan om de bedevaarders een droge plaats te schenken een voorste gedeelte bij gezet door Theophiel Declercq, eveneens metser te Westouter.

Het Kapelhuis is thans een vakantiehuis, dat kan gehuurd worden. De Lourdesgrot, gebouwd in conflict, staat er nog steeds en straalt veel rust uit. Zeer de moeite om te bezoeken en ik begrijp dat de KSA deze plaats uitkoos om hun vriend te gedenken!

De commentaren zijn gesloten.