Van berouw naar wonder

Print

Image result for Medjugorje

‘Er is nog slecht één wens die mij rest’, zo zegt hij.

‘Ik wil mijn laatste jaren in goede verstandhouding met mijn vrouw doorbrengen.’

Ineens voel ik mij een beetje een voyeur, biechtmoeder of therapeute, want ik hoor een levensverhaal om een roman over te schrijven.

‘Natuurlijk wil ik voor je bidden’ heb ik hem beloofd, goed wetende dat het echte wonder zich in hem zal moeten voltrekken. Wie gemotiveerd is, sterk genoeg en bereid is zijn nieuwe gedrag op het gewenste doel af te stemmen (want dat is berouw voor mij), kan het wonder laten in vervulling gaan. Dat geloof ik vast. Zo heb ik dan ook vertrouwen in wonderbaarlijke 'genezingen'.

Al kan een gebedje zeker geen kwaad, ik geloof nu meer dan ooit in de kracht van een mediterend gebed en dit zowel voor diegene die bidt als voor diegene voor wie gebeden wordt.

Vaak hoor ik mensen zeggen dat wonderen iets van vroeger zijn, net zoals verschijningen en religiositeit. Maar ik geloof dat niet….Ik kom veel te veel mensen tegen die mij het tegendeel aantonen.

Elke dag zie ik wonderen gebeuren: treinen die op tijd zijn en ons veilig naar ons werk brengen en terug (bestuurd en geleid door mensen!), collega’s die toch goed samenwerken ook al klikt het tussen hen au fond niet zo denderend, toevallige voorbijgangers die mekaar een plezier doen of een complimentje maken, vreemden die mekaar belangeloos helpen, een prachtig kunstwerk, een diepzinnig lied, een gezond bos... Soms komt er iets onverwachts op onze weg, uiteraard niet toevallig, maar o zo gelukkig om een andere (betere) wending aan ons leven te geven. Al onthalen we dat nieuwe niet altijd met veel enthousiasme, want het haalt onze ‘routine’ overhoop en het is soms nogal confronterend.

Tot slot hoor ik regelmatig mensen getuigen van hun geloof, al zijn ze niet meer kerks. Soms biecht me zelfs iemand op een verschijning te hebben gehad. Ook dat geloof ik oprecht. Wie ben ik om te zeggen dat dit niet zo zou zijn ? Ik denk zelfs dat het aan mij verteld wordt precies omdat ik er open voor sta. ‘Velen zouden me gek verklaren’ zegt mijn gesprekspartner me dan méér dan eens.

Eigenlijk ben ik een beetje verontwaardigd over de houding van de Kerk om de ene verschijning te erkennen (Lourdes, Banneux, Beauraing…. – zij het ook met  enige tegenzin) en de andere dan weer te demoniseren of hoofdschuddend te negeren. Is dat wel nodig ?

Denk maar eens aan de verschijningen in Medugorje, gelegen in Bosnië-Herzegovina. De naar schatting 35.000 verschijningen aan Vicka, Mirjana, Marija, Ivan (allen toen 16), Ivanka (toen 15) en Jakov (toen 10) sedert 1981 in Medugorje zijn onderwerp van Romeinse controverses. In 2006 besliste Paus Benedictus XVI dat dit intussen spontaan ontstane bedevaartsoord niet als officiele katholieke bedevaartsoord kan worden erkend. Op de directe vraag naar de erkenning van de Mariaverschijningen in Medugorje zou deze paus slechts verwonderd hebben gelachen.

Tja, ik ben toch verbaasd. Zou Jezus zo gereageerd hebben ? Verrast

Ik denk het niet. Benieuwd hoe de huidige Paus Franciscus hierover zal beslissen… Anderzijds is er geen Kerk nodig om gelukkig te zijn in het geloof.

Wat een geluk dat er mensen zijn die bijzondere ervaringen hebben en bereid zijn deze met ons te delen.           

Commentaren

  • In één van de boekjes die mijn moeder ontving over Medugorje stond het verhaal van een (VN?-)piloot. Eerder hadden de kinderen al gerapporteerd dat de verschijning gegarandeerd had dat het dorpje niet zou lijden onder de oorlog rondom. De piloot die het verhaal vertelde kreeg op een heldere dag opdracht om (de omgeving van) het dorpje te bombarderen. Maar toen hij op hoogte was, zat hij in zo'n donkere wolk dat hij niets meer zag. Na een tijd vliegen en zoeken besloot hij naar de basis terug te keren. Toen was de wolk plots verdwenen. Hij vond het een angstwekkende ervaring. Toen hij 's anderendaags dezelfde opdracht kreeg heeft hij verzocht om een andere opdracht. Het bevel tot bombarderen is niet meer herhaald, en het dorpje is inderdaad intact gebleven. Hallucinaties van een soldaat??

  • Hallo Linda,
    Fijn dat je mijn verhalen al ontdekt hebt.....ik vind jouw verhaal fantastisch.
    Dank je om dit te delen. Een fijne dag verder, vol kleine wondertjes! :-)
    Groetjes

De commentaren zijn gesloten.